Een hevige ademhaling klonk op. Vingers trilde gespannen terwijl ze boven een oud toetsenboard met dikke toetsen hingen. Na het lezen van de tekst op de pagina ging er achter uitpuilende ogen een orkaan aan gedachten en emoties teweer. "Veel te lang" was de kern van al die gedachten. De ene uitstelling na de ander, onderhand had "De Grote Legende" al opgesplitst moeten zijn in de titels van het eerste en tweede boek van deze reeks, maar de reeks was voor alsnog het enige lijntje waar op geplikt kon worden onder deze categorie. Hysterisch bedacht hij zich wat hem nu stond te doen? Het beste was het om zich af te wenden van het onderwerp, des te snelle zouden die weken voorbij vliegen, maar een slakken tempo leek niet te vermijden. In de tussentijd? De veertienhonderd en een bladzijden van Tolkiens meesterwerk zouden voldoen, maar die had hij relatief kort geleden nog achter de rug. De tien vorige boeken? Allemaal gelezen, maar ieder van de bibliotheek gehuurd, nooit met vertraging, maar om ieder nogmaals te lezen? Zonde was het wel, dat hij ze niet voor onbeperkte duur had kunnen bezitten, zeker sinds hij aan het begin, in zijn onwetende dagen, eerst met de tweede reeks was begonnen, zich niet bewust van verband tussen de series, wat des te meer nog dan voor andere mensen te puzzelen liet aan de velen verborgen geheimen van de boeken. Maar goed, nu werd het overpeinzen hem te veel, het ging hem zover dat hij zelfs fantaseerde over het puzzelen, over de hints en verbanden die hem in zijn onnozele leesplezier allemaal wel niet ontgingen. Het was dan toch tijd voor iets anders, tot de beloofde datum behaald wordt.
Geeft me een beetje zo'n gevoel van oneindige traagheid.
Ik verlang naar de onderstaande quotatie:
--------------
"Some said this day would never come, what are they to say now?"
