Het Officiële W.J. Maryson Forum

Als ik de nacht loshaak uit mijn gedachten, die langzaam weer contour verkrijgen, ontdek ik de sporen van een droom.
Heb ik dan gedroomd? De herinneringen hangen als rafels in de vertrekken van mijn hoofd. De vensters van mijn ogen laten het lichtvoetige aquarel van de morgen toe. Met horten en stoten herinner ik mij de beelden: ik was in het Bloemrijk van de Taal. Een verguisd land dat van alle kanten wordt belaagd door puristen en simplisten. Dat de simplisten de wapens hebben opgepakt, begrijp ik nog wel, maar die puristen...
Weten ze dan niet dat elk woord zijn (of haar) eigen lading bezit? Dat zij, puristen, eigenlijk in het Bloemrijk zouden moeten wonen, of er minimaal tweemaal per jaar een heerlijke vakantie zouden moeten vieren?
Hoe komt het toch?
Is het de onwil om je in te spannen?
Die onwil, die alleen Hollywood-achtige simplificaties van verhalen een podium geeft in de wereld?
Voor mij is die wereld een schijnwereld. Nee, ik heb het niet over schrijvers die in staat zijn om puur te schrijven met weinig woorden, met schijnbaar (...) eenvoudige taal. Over hen praat ik niet, want zij bewijzen dat ze het Bloemrijks beheersen en er zo veel mee kunnen dat ze ook mogen purificeren. Zij ontdoen hun taal op een zuivere manier van de al te kleurige blommen in hún stijl.
De andere stijl beoefenen de bewoners van het Bloemrijk. Zij zoeken en vinden het enig juiste woord, ook al is dat toevallig een moeilijk woord, een opzoekwoord. Zij drijven op de cadans van hun taal. Ook zij componeren net zo lang aan de zin, de alinea, tot die er staat zoals hij er moet staan. Met gebruikmaking van een ruimer bemeten woordenschat, omdat onze taal die mogelijkheid biedt.

Ik woon in Bloemrijk, het fraaiste land van de wereld Literaturica, met majestueuze vergezichten, weerbarstige bergketens, diepe, donkere dalen en kusten van ongekende schoonheid.
De kans dat ik emigreer is klein.

Zo lees ik ze het liefst.

(En gewoon even een groet vanuit Panamá. Ik leef nog steeds! )

Hé, simplist .

Mijn Bloemrijk verhaal vertelt dat ík in Bloemrijk woon. Ik geniet van de rijkdom van de taal en gebruik die ook. Daarmee is een deel van mijn stijl verklaard. Daarmee is ook duidelijk dat niet iedereen mijn werk gaat lezen, of dat iemand pas gaat lezen als er wat meer "focus" is. Ik ga uiteraard niet, tegen mijn natuur in, op zoek naar vereenvoudigende woorden of synoniemen, terwijl ik ervan overtuigd ben dat het "moeilijkere" woord dat ik gebruik het enig juiste is. Overigens kreeg ik enkele keren achter elkaar als reactie van nieuwe lezers, dat ik weliswaar woorden gebruikte die ze bij andere schrijvers niet tegenkomen, maar dat ze het wel allemaal transparant vonden. Dat vind ik dan wel weer bemoedigend .

Kortom: ik ben ik. Ik schrijf zoals ik schrijf, met respect voor de mensen die mijn werk lezen.

Maar dat begreep je natuurlijk al, Denser.

Mag een onlog een onreply ontvangen? Ik neem die vrijheid.

Want Bloemrijk, dat land ken ik. Ik woon daar niet, om slechts een enkele reden: ik ken geen vaste woon- of verblijfplaats, zoals dat in het naastliggende land Grootbroeroord heet. Ik ben een zwerver in Bloemrijk en ken al menige streek van het land.

Dichterberg is mij nog niet gegund, maar Dichterdal haalde mij al nader. Ah, Dichterdal! Het dal, waarin de bijen dansen op het ritme van mijn pas, waar hun dans mij verlicht en neervlijt op de wind, los van de grond, en de bijen zich dan richten op de nagalm van mijn passen in mijn hart. Het dal waar ik uit weg kan gaan, maar dat mij nooit meer zal verlaten.

Ik beklom de rots van wereldspeak, de enige site in Bloemrijk waar je zo cool op rock kunt surfen, de enige spot in Bloemrijk waar je kunt surfen überhaupt, een steile rots vol graffiti met een mer à boire aan slang, maar waar je soms, heel soms, als je mazzel hebt, tussen al die merde de mooiste edelweiss ontdekt.

O ja, ik weet van problemen in het Rijk. Ik weet van een stukje hoofdweg, vlak bij Grootbroeroord, zwart, vierbaans, nergens beginnend en nergens eindigend. Platgezaagde lange bomen, bedekt met rode en witte verf, op korte kaalgemaakte stammetjes getimmerd, markeren begin en eind. Een heuvel was afgegraven om de helling te verkleinen; de vrijkomende grond was gestort in het volgende dal met hetzelfde resultaat. Taalgenieters kochten de velden aan beide einden van de weg om verlenging te belemmeren.
Ik loop er nu en zie het resultaat. Een weg waar voor en achter zijn einde te vroeg komt om de einder te bereiken. Een enkele spriet kromt zich moeizaam, aarzelend door de weg, net naast de middenstreep. Een roodzwarte vlinder met gele ogen beloont de spriet door na een laatste vleugelslag hem als landingsplaats te kiezen. De spriet, fragiel in zijn bestaan, zwaait heen en weer maar houdt zich overeind, nee sterker nog, hij groeit!

Ik dank de vlinder want ik weet dat zij met deze vleugelslag de hoofdweg zal vervagen. De vlinder wiekt op en fluistert wijsheid. Zij wiekte op en ik was nog kind, ze fluistert en ik weet: een hoofdweg, dat is niets, tenzij vergezeld van hart- en zielweg.

Bloemrijk. Dat ik nog lang in jou moge zwerven.

Bloemrijk. Dat ik nog lang in jou moge zwerven.

Dat hoop ik ook.
Zeker nu Bloemrijk verdwaasd is achtergebleven. Ten prooi aan een wezenlijk verlies. Ik twijfel niet aan de veerkrachtigheid van een oord als Bloemrijk. Maar toch...