Gisteren was een memorabele dag. Niet alleen vonden de handen van de leider van éénmanspartij PVV het plugje waarmee hij vervolgens de gedoogvariant van het elektriciteitsnet verwijderde, ik vond mijzelf in de late loop van de dag terug achter een Mac op welks beeldscherm drie hoofdstukken van een geheel nieuwe geschiedenis prijkten. De duizeligheid die daarmee gepaard ging, deed me denken aan de verbazing destijds, toen een reeks Sperling-hoofdstukken ongevraagd mijn hoofd uit stroomde.
Die flow was er later ook wel eens, maar nooit meer zo heftig als toen.
Nu dus wel. Gisterochtend was er nog niets, behalve een vage notie dat er een verhaal tegen mijn hersenpan aanduwde. Ik weet nog dat ik naar een kop koffie reikte, die uren later onaangeroerd en koud naast dat verhaal stond.
Ik herinnerde me nauwelijks hóe de woorden waren opgedoken en op welke wijze ze in het gelid waren gesprongen. Ik las het terug en slaagde er niet in ook maar één correctie aan te brengen.
De hoofdpersoon is een meisje. Ze kent haar naam niet. Geen wonder, die wordt je pas bij je honderdveertigste stonde gegeven en ergens halverwege haar honderdnegenendertigste sloeg ze op de vlucht.
Waarom? Spoilers.
Inmiddels loop ik net het vijfde hoofdstuk binnen en weet hoe ze voorlopig heet.
Voorlopig? Spoiler.
Net als de wereld waarin zich dit afspeelt één sociografische, geografische en geschiedkundige spoiler is.
Leefde ik al enigszins op, de afgelopen maanden, na een lange schrijfstilte, sinds gisteren ben ik er weer helemaal.
U hoort van mij.
