Ietsje aangepast een column die ik eerder op www.onbeschreven.nl plaatste, omdat enkele gebeurtenissen van de afgelopen dagen mij weer gesterkt hebben in onderstaande "getuigenis".Nooit was ik dichter bij de klop op de deur van de hemel dan langs het pad van de taal.
In de schoonheid van de taal schuilt een diep geheim, zo is mijn overtuiging.
Elke behoorlijke dichter beseft dat ook.
Op die schaarse momenten dat woorden als de cijfercombinatie van een kluis op de juiste plaats vallen.
Als wat ik wíl schrijven en wat ik werkelijk schrijf samenvallen.
De nauwelijks hoorbare klik waarmee het slot openspringt vervult me met verwondering. Magie bestaat! Als ik en mijn muze maar samenwerken.
Als geen ander besef ik dat de scheidslijn tussen schoonheid van taal en mooischrijverij dun is. Zeker voor een schrijver die wars is van kaalschrijverij. Zeker voor een schrijver die soms een uur zoekt naar één juist woord.
Elke kritiek op schrijvers die vanuit het mysterie van hun taal opereren, dus ook op mij, doet me pijn, maar ik weet niet hoe die harde woorden te weerleggen, tenzij ik dat hier doe, op deze wijze. Elk betoog van rationalisten, dat een woord slechts een woord is, met duidelijk afbakenbare kaders, raakt mij tot in de ontastbaarheid van mijn ziel, maar ik kan mijn weerwoord niet vinden, tenzij het zich verschuilt in wat ik nu zeg.
Misschien verschuilt zich dat weerwoord wel tussen mijn zinnen. Of achter dit papier, dit beeldscherm, deze letters. Of in de lucht die u als lezer inademt. Misschien is de maagdelijke schoonheid van een woord in een rij woorden, juist op die plaats, wel even ongrijpbaar als de briljante muziek van Mozart, Bach, Beethoven, die aanwaait op de wind van de tijd, ons oor, onze geest aanraakt en weer verdwijnt in het niet. Niet dat ik mijn werk wil vergelijken met de geniale Werken van deze drie.
Misschien houdt de kosmos wel even haar adem in als zo'n woord, zo'n sleutelwoord, op zijn plaats valt.
Het zijn vaak tot woorden omgevormde vragen en twijfels.
Het is soms in zinnen gestolde melancholie.
Vragen, misschiens, twijfels, tegenover antwoorden, zekerheden.
Vragen ontketenen nieuwe vragen, diepere vragen.
Antwoorden sluiten af.
Misschiens laten ruimte voor andere misschiens, zoals twijfel lucht geeft aan nog meer twijfel.
Zekerheden sluiten elk verder zoeken, elke magie, elk mysterie uit.
Ik verkies de vragen, de misschiens en de twijfels.
Daarmee kan ik veel beter aan de slag dan met antwoorden en zekerheden.
Ik verkies het wonder dat zich schuilhoudt in de schoonheid van de taal.
