Waarschuwing: wie kop, romp, staart of plot zoekt in onderstaand stroompje van bewustzijn, zoekt vergeefs.
Kundige wetenschappers spreken van een defect of van chemische synapsen die verkeerd door elkaar heen vloeien of van een kink in een gen. Dat mag aan de oppervlakte allemaal waar zijn, totdat voortschrijdende kennis dat weer nuanceert, het ware wezen van melancholie – en de spin offs ervan – is het domein van de al even ware melancholicus.
Meer nog dan andere geestesgesteldheden, bezorgt melancholie mij inspiratie, de dringende, soms zelfs dwingende wens om te "scheppen". Een gemoedsgesteldheid die het denken dermate vertraagt, dat zelfs het besef van tijd van mij wegdrijft. Opeens doorzie ik even waarom het gaat en dat maakt me mooi somber. Die somberheid vertaalt zich middels woorden of akkoorden tot zinnen of zingen. Melancholie is even ongrijpbaar als het leven: voor je het weet verwaait de rook en voegt zich in de wind van de tijd.
Melancholie, zei een veel te vroeg overleden vriend ooit tegen me, is het lijden aan de tijd, meer nog dan het lijden aan het leven.
Mijn melancholieke buien hebben niet díe zwaarte. Ze brengen me in een mooie, donkergetinte stemming die goed is voor het creatie-proces. Ik schuif dichter naar hemel en hel, dood en leven, zin en onzin toe en schep kalm maar gretig wat woorden uit die bronnen.
Het zijn de woorden waarvan de schrijver later zegt: jee, heb ík dat geschreven?
Ik zie melancholie in mijn filosofisch-poëtische visie als een lijntje naar het hierbovenmaals, of het hiernaastmaals of hoe de zevende hemel ook moge heten. Even mag ik een zijdelingse blik in een andere dimensie werpen. Niet-begrijpend teken ik op wat ik zie en hoor en ruik en proef en voel.
Ik word zo melancholiek van wat ik hier heb opgeschreven, dat ik maar gauw echt ga schrijven.
