Gisteren wist ik weer even waar het om ging.
De school in ons dorp wordt al 41 jaar gerund door Meester van Loon. Stiekem is hij ook de burgemeester-zonder-ambtsketen van het dorp, vinden wij. Menige sociale en culturele bijeenkomst werd met zijn hulp tot stand gebracht en altijd was hij present als de samenhang van het dorp in het geding was. Meester van Loon was en is, net als de meeste “Kassenaren”, eigenzinnig. Tellen en rekenen ging heel anders dan op andere basisscholen. Al voordat anderen dat gingen doen, maakte hij de leerstof aanschouwelijk, organiseerde culturele en sportieve uitstapjes, gaf badmintonles, organiseerde de jaarlijkse fietspuzzeltocht voor kinderen en ouders, hield een dorpsblad in stand, stond aan de basis van de jaarlijkse gezamenlijke snertmaaltijd in de winter, overal had Leen de hand in.
Voor zijn school, zijn kinderen, ging hij door het vuur. “Niemand buiten de boot” was zijn devies. Het was en is de kinderen aan te zien. Zelfs uit de naburige dorpen kwamen kinderen naar Kats om te scholen. Probleemkinderen, verloren schapen, moeilijke gevallen, ze meldden zich bij Leens school om tot bloei te komen en probleemloos door te stromen naar het voortgezet onderwijs.
Toen bekend werd dat Meester van Loon dit jaar voor het laatst Meester van Loon was, kwam het halve dorp met ideeën voor het afscheid aanzetten. Jan Schuurman Hess en ik schreven en componeerden voor en met de kinderen “Leen van Loon – de Musical”, anderen studeerden een hilarisch toneelstuk in, er werden speciale kunstwerken neergezet in het dorpshuis en bij de ingang van Kats, de ouders studeerden een afscheidslied in en het pad van de school naar het dorp zou officieel omgedoopt gaan worden in het Leen van Loon Pad, inclusief onthulling van de bordjes. Gisteren werd de musical opgevoerd voor Meester van Loon en zijn naaste familie. Menig traantje werd weggepinkt, maar Meester zelf hield het (net aan) droog.
De receptie aan het eind van de middag zorgde voor een bomvol dorpshuis. Vandaag deden we de musical nog een keer, voor ouders en belangstellenden. Weer vol! En wat hebben de kinderen hun best gedaan voor hun Meester van Loon.
Het refrein van het afscheidslied begint zo:
O, meester van Loon
U was een mensenmens, zo gewoon.
Toen Roos Stolk solo de laatste woorden van het refrein zong:
De Katse school moet voort
Zonder u aan boord
En dat doet pijn…
zag ik zomaar vier, vijf mensen met tranen in de ogen zitten.
Na afloop kwam Leen naar Jan en mij toe om ons te bedanken voor onze bijdrage.
‘Zo Wim,’ zei hij daarna, ‘hebben we eindelijk eens tijd om dat culturele weekend te organiseren en die halfjaarlijkse concerten in het dorpshuis. En we moeten het ook eens hebben over het afscheid van meester Piet, volgend jaar.’
‘We krijgen het nog druk,’ antwoordde ik.
‘Gelukkig wel,’ zei Leen.
Mensenmensen, daarvan hebben we er veel nodig. Mensen die beseffen dat er niemand buiten de boot valt. Niemand.
Daar gaat het om.
