Ik heb een vriend.
Hij schrijft.
Kort.
Griezelspul á la Lovecraft, maar met een geheel eigen couleur, een unieke pen en stijl en een taalgebruik dat je zelden tegenkomt in de lage landen.
Inmiddels is hij 75 en diverse fysieke ongemakken maken het hem niet altijd gemakkelijk. Toch stromen traag maar gestaag nieuwe tot woorden omgevormde nachtelijke droomreizen van deze Gentse Grootmeester richting lezer. Zelf laat hij niet na dit alles te bagatelliseren. Wie zit er immers te wachten op zijn monsterlijke wanen?
Het antwoord is evident: ik en met mij aardig wat mensen, onder wie bijvoorbeeld Jaap Boekestein en Marcel Orie, achten hem en zijn werk hoog. Te zeggen dat hij de opvolger van Jean Ray of de Lovecraft van de lage landen is, is niet allen betekenisloos, maar doet hem ook tekort. Hij is Mark J. Ruyffelaert. Uniek. Begiftigd met een onnavolgbaar talent. Een verteller pur sang. Een universeel mens met meer cultuur in zijn pink dan de meesten van ons in ons hele lijf.
Hij is mijn vriend en daar ben ik trots op. Wij schrijven elkaar ellenlange brieven, de laatste tijd zelfs mails, want hij is sinds een ruim jaar digitaal. Brieven en mails, waarin zowel schrijfzaken als persoonlijke overpeinzingen de revue passeren in zinnen met de rijke en meanderende lengte van de Amazone. Soms bezoek ik hem en zijn trouwe Odet. Dan laat ik mij hun warme gastvrijheid welgevallen. Dan laveer ik tussen alle verzamelde spullen door naar Marks werkkamer, in de keldergewelven, en vergaap mij aan zijn enorme verzameling griezelaria, waarvan hij ooit gezegd heeft dat ik die mag erven. Dat mag nog wel even duren, want ik hoop dat hij ons nog jarenlang blijft bestoken met zijn wonderlijke, bizarre, gruwelijke, nachtelijke droom-escapades. Bij Verschijnsel kwam Nocturne uit. Dapper van uitgever Roelof Goudriaan, want de tijden voor bundels zijn grimmig.
Ik heb een vriend.
Schaamteloos breng ik zijn werk onder uw aandacht. Lees hem. Hij is het waard. Hij is bijzonder.
