Voor Ezzulia schreef ik onderstaande column.
Ik schrijf.
Ik ben zelfs schrijver. Serieus. Het is mijn vak. Ik schrijf, net als duizenden andere mensen in Nederland en Vlaanderen. Onze taal is ook mijn gereedschap. Ik bouw er karakters mee, ik kleur personages in, ik zet een verhaallijn uit, elimineer zinnen en zijlijnen, doseer, maak mijn verhaal transparant, ik doe onderzoek en ik schrijf en herschrijf tot mijn redacteur het goed vindt.
In mijn genre ben ik één van de weinige Nederlanders die publicaties op zijn naam heeft staan. Ik ben zo ongeveer de enige in mijn genre, in dit taalgebied, die een reeks vertalingen op zijn conto heeft.
Ik schrijf fantasy en dat is heel erg. U ziet het niet, maar ik glimlach daarbij. Vroeger zou ik al knorrig zijn geworden bij het idee, maar die tijd is voorbij. Was het Peter de Zwaan die nieuwsgierig was naar de status van zijn genre in het Verenigd Koninkrijk? Ik ben inmiddels bijna niet nieuwsgierig meer naar de status van mijn genre in welk land dan ook. Ik weet dat het een ondergeschoven kind is en dat het als zodanig (niet) behandeld wordt door de pers. Soit. Je moet roeien met de riemen die je hebt. Had ik maar thrillers of literatuur moeten gaan schrijven. Echter, toen ik begon, bleek het fantasy te zijn.
Ik doe dingen om mee te helpen het platform voor fantasy wat grotere dimensies te verlenen. Zo kan er nachwuchs ontstaan, die het genre levend houdt, uitbouwt. Ik bestier, samen met enkele andere mensen, de enige schrijfwedstrijd van betekenis binnen het genre: de Paul Harland Prijs, die regelmatig nieuw talent ophoest. Ik geef schrijfdriedaagsen en doe workshops en ik begeleid enkele mensen op weg naar publicatie. Veel meer kan ik niet doen, want ik wil per jaar, naast korte verhalen, gedichten en ander schrijfwerk, een “Groot Verhaal” afleveren en dat lukt me nauwelijks.
Fantasy heeft, evenals de thrillerwereld én de literaire wereld, goede, middelmatige en slechte schrijvers en verhalen. Van een goede fantasy mag de lezer veel verwachten.
Pas repte Lieneke Dijkzeul op tv van het dédain van de literairen. Ik begrijp het wel, maar vind zelf inmiddels, dat je dat niet moet doen. Het is hun eigen sop, roer het desgewenst stillekens om en om, laat ze er reutelend in sudderen en laat ze er vooral in gaar koken, diegenen die zich dat dédain wensen aan te meten. Het zegt vanalles over hen en weinig over ons. Wij hebben ons eigen, ruime sop. Wij fantasten hebben niet alleen deze wereld tot onze beschikking, we hebben extra opties, die we, vakmensen als we zijn, omzichtig en doordacht aanwenden om onze vertelling nog meer kleur en diepte te geven. We maken het onszelf extra moeilijk, door vaak vooraf een samenhangende wereld in elkaar te steken. Tegen dat decor, met zijn eigen, vanzelfsprekend opdoemende conflicten en menselijkheden, met zijn duidelijke en geloofwaardige kaders, zet ook ik met brede en soms uiterst fijngevoelige penseelstreken mijn grote schilderij vol epiek en lyriek op. Vervolgens sla ik met klein penseel aan het detailleren.
De internationale fantasywereld evolueert langzaam maar zeker. Er komen nog wel nieuwe Amerikanen, Engelsen, Australiërs, maar veel van het goede, nieuwe komt uit Europa. Duitsland, Polen, Frankrijk, Spanje én Nederland, waar ook een nieuwe generatie staat te popelen om erkenning af te dwingen. Andere verhalen, die zich allengs van de Tolkieneske structuur verwijderen. Veel meer dan enkele jaren geleden worden ze vertaald. Mijn eigen series zijn al in elf talen vertaald.
Sciencefiction is niet synoniem aan Star Wars, zoals vele onwetenden of ledigen denken. Fantasy is niet synoniem aan twijfelachtige B-films. Goede fantasy is een universum op zich, met alle “literaire” aspecten die een lezer zich kan indenken. Wie de durf heeft om de drempel over te stappen en een goede fantasy te gaan lezen, loopt de kans op verslaving…
Ik schrijf.
Fantasy.
Eén van de mooiste genres van de wereld.
Fantastisch, toch?
