Mad World, wordt me toegezongen door Gary Jules. It's a mad world.
Op de melancholieke golven van dat lied besef ik opeens weer dat het ook echt een Mad World is.
We leven ons leven binnen de perken van normen en als we ons daarbuiten wagen, begint je hele omgeving te piepen en knierpen.
Zo stappen we "in vrijheid" voort binnen een onzichtbaar keurslijf. Ik zie dan een kleine zeventien miljoen mensen voor me, met een brede band om het hele volk heen. Bewegen kunnen ze, als het maar binnen de banden blijft en liefst allemaal dezelfde kant op, anders struikelen er teveel.
Begrijp me goed, er schuilt veel goeds in het bepalen en gezamenlijk afspreken van wat normen. Er zijn tenslotte ook mensen die luidkeels beweren binnen die normen meer vrijheid te willen bevechten, maar die en passant een flink deel van die zeventien miljoen brandmerken, uitsluiten.
Ménsen uitsluiten? En wie zijt gij dan wel dat ge dat mag bepalen? Ben je beschaafder? Heb jij het Grote Gelijk aan je zijde?
It's a mad world.
Op Facebook, waar ik soms even rondkijk, verscheen een bijzonder bericht. Daarmee sluit ik af en dan mag de lezer zelf concluderen wat dit berichtje ons vertelt.
"Ken Meyer Jr. is heartened by the news story last night about a christian church that invited a group of local muslims in to worship, since their mosque was under construction. What a great contrast to the nutjob wanting to burn the Korans."
