Zo is alles nogal stil en slaag ik erin meters te maken met datgene wat ik maar het beste kan doen: schrijven, zo gebeurt er opeens vanalles. Er ploft een Portugees boek op de mat: O Nao-Mago, As Torres de Romander, opeens komt er schot in de Franse vertaling van diezelfde Nao-Mago, men vraagt mij om eventueel zitting te nemen in de jury die de World Fantasy Awards van volgend jaar zal toekennen en een nog niet nader te noemen land klopt op mijn maildeur of ik bereid zou zijn te praten over uitgave van The Immortal's Song.
Hollen of stilstaan.
Die laatste, dat niet nader te noemen land, kon ik direct doorsturen naar mijn agent. Dat is wel even wennen, want tot nu toe dopte de Wim altijd zijn eigen buitenlandse commerciële boontjes, maar ik moet, moet, moet meer tijd vrijmaken voor schrijven.
Dat jureren voor de World Fantasy Award... Ik weet het niet. Het is natuurlijk best eervol en goed voor des Wims naam en zo, maar als ik het goed heb begrepen, moet ik in een maand of zeven, acht zo'n 150 tot 200 boeken en verhalen lezen. Dat is bijna één verhaal/boek per dag. Dat kan natuurlijk niet. Pluksgewijs lezen, het beste en interessantste selecteren en dát dan intensief lezen. Desondanks een mega-klus. Denk, denk, denk...
Of het niet op kan: terwijl ik dit onblogje zit te componeren, lees ik dat een Amerikaans platenlabel diepgaande belangstelling heeft voor de band Maryson. Ze schijnen bereid tot een behoorlijke investering. Eerst maar eens zien... Ik heb, vooral op het gebied van film en muziek, al wat meegemaakt, qua beloften.
So ist das Leben. Het dendert je voorbij of je zoekt je er een bult naar.
Overigens heb ik sinds twee dagen een heel hyperig afspraakje met ene Sonja. Jawel, ik wil er zeker van zijn dat, als men mij straks een zwaargewicht gaat noemen, ze het niet fysiek bedoelen; Frau Bakker bepaalt wat ik eet, de komende weken.
