Dinsdag 20 februari 2007.
Hoe gedraag je je als logger op een log? Geen idee. Ik gebruik het als een soort kruising tussen een dagboek en een journaal. Maar het kan ook best zijn dat een bijdrage op een column lijkt. Het zij zo. Ik wil niet... log omgaan met dit fenomeen.
Er liggen hectische weken achter me. Het rondbreien van het contract met de Amerikaanse uitgever en mijn kakelverse literair agent, een sterfgeval in de familie, gerommel in de band na het eerste optreden en de demo-opnamen, verbouwingen thuis en zo nog wel het één en ander. Probeer dan maar eens de rust te vinden om goed door te schrijven. Pas sinds enkele dagen kalmeert de wereld om me heen een beetje.
En onmiddellijk barst het schrijfbeest in mij los.
Vandaag of morgen rond ik eindelijk een kort verhaal af dat ik nog moet opsturen naar degenen die hebben ingetekend voor Het Lied van de Onsterfelijke. Ik zit weer tot over mijn oren in het tweede boek van De Grote Legende en verbaas mij erover hoezeer het perspectief van een verhaal (ongemerkt) kan veranderen. Niet dat ik mijn oorspronkelijke plannen met plot en verhaallijnen heb losgelaten, hoor. Je zou kunnen zeggen dat de geur en de tinten van het verhaal langzaam veranderd zijn. Nou ja, langzaam... Degene die de eerste hoofdstukken van het tweede boek in zou kunnen zien, zou daar toch anders over denken. Schokkend, verbijsterend, zou hij zeggen. Hij, ja, want mijn proeflezer heet Erik.
Wim
