Het is aan "de fantasy" om te bewijzen dat ze niet dezelfde weg hoeft te gaan als haar subgenre science fiction (snif). De mogelijkheden zijn er, ze zijn legio. Er zijn ontelbare onbetreden paden. Er zijn zijwegen van de huidige genre-dragers als epische fantasy die nog maar nauwelijks ontgonnen worden. Feitelijk – en dat bedoel ik dus letterlijk – beschikt fantasy over een veel groter heelal aan mogelijkheden dan het "genre" dat door ons literatuur wordt genoemd. Feitelijk zullen de game- en computeropties nog veel meer mensen de wereld van het fantastische in voeren en zij zullen gevoed willen worden door verhalen, geschiedenissen, werelden, wezens met al hun grote en kleine emoties.
Ik geloof vooralsnog niet in een teruggang van wat wij fantasy noemen. Het zal breder worden, het zal voor een deel worden ingebed in "mainstream" en het zal, naar ik vurig hoop, ook meer de diepte ingaan. Wat ik daarmee bedoel? Hebt u even? Ja? Ik ben er een lezing over aan het construeren. Die lezing van pakweg een half uur raakt ook nog slechts topjes van ijsbergen in een immense poolwereld. Ik geef schrijfdriedaagsen over die diepte (en die breedte). Er zo nog zo... ontzagwekkend veel te schrijven, te vertellen in dit schitterende genre. Het gaat er meer om hoe we het allemaal organiseren. Het gaat er meer om dat we beseffen dat (lang) niet alles uit de anglo-amerikaanse wereld komt. Het gaat er meer om dat we in ons taalgebied onze platforms versterken. Het gaat er meer om dat we ook hier wat meer smallpress krijgen.
Hoe we het ook wenden of keren, de wereld zal behoefte blijven hebben aan fantastische geschiedenissen, inspirerende epische vertellingen en andere werelden. Ook die behoefte zal aan golfbewegingen onderhevig zijn.
Dat er na de films van Peter Jackson en de werken van Harry Potter een afwachtende windstilte intreedt lijkt me niet geheel onlogisch. Het wachten is op nieuwe helden. Patrick Rothfuss, wellicht. Een Duitser, een Pool, iemand uit Liechtenstein? Of Nederland? Het wachten is op nieuwe durfals.
