Het Officiële W.J. Maryson Forum

Mijn eerste kennismaking met Wim was toen ik een mailtje stuurde over wie zijn werk vertaalde, omdat ik het zo'n goede vertaler vond. Toen bleek uiteindelijk uiteraard dat hij een Nederlander was en kwam ik op dit forum terecht. Eerst was ik veel te bang om ook maar iets te zeggen, overdonderd als ik was dat ik een schrijver kon leren kennen.
Toen die eerste Meet in Kats, dat was een dag. Voor het eerst in mn eentje op pad(zal ook een jaar of 18,19 geweest zijn), aansluiting gemist in Breda en daarmee in Roosendaal.. Toen natuurlijk het ophalen gemist in Goes. Na wat bellen met papa kreeg ik uiteindelijk het nummer en kreeg ik Elly aan de lijn die me kwam ophalen. Super nerveus was ik om daar als vreemde eend in de bijt ineens aan te komen(en dan had je nog het hele 'verkeerde' haarkleur idee, wat nu is opgelost ). Omdat het buiten zo koud was en ik niets bij had kreeg ik een witte jas van iemand geleend(sta er nog ergens in op de foto van die meet).
Daarna nog wat meets, waaronder een met een kitten die zo geliefd was dat hij aan iedereen werd doorgegeven.
Natuurlijk is die Schrijf Clinic onvergeetbaar, schrijven in het zonnetje, omgeven door 'kindred spirits' en de Trollatorgroep, slapen in het tuinhuisje van een hostel opgehaald en afgezet door Wim.
En dan het opzoeken van Wim op de fests en fairs.
En altijd weer kreeg Wim het voor mekaar dat ik me op mn gemak voelde en dat ik het gevoel kreeg dat ik er ook bij mocht zijn, dat mijn schrijfdromen niet alleen maar dromen hoeven blijven. Schrijvers waren altijd van die mensen, op een gelijke afstand als andere sterren, onbereikbaar en onmogelijk om bij te komen als gewone mens. Wim veranderde dat, toen werd het opeens mogelijk en werd ik omgenomen in deze community. Soms voel ik nog steeds alsof ik me moet bewijzen dat ik er ook bij mag horen, maar bij Wim was dat nooit het geval, ik werd geaccepteerd met mn gekke gedachten en gedachtengangen, bij Wim voelde ik me nooit de vreemde eend in de bijt.
Dankzij Wim zal ik alles in werk stellen wat ik kan om mijn dromen te bereiken en hem te laten zien dat hij gelijk had en dat ik erbij hoor en erbij mag zijn.
Dank je Wim, je was een wonderbaarlijke man.

Ja, de kringdraadmoets die gaan we missen.
Ik heb Wim, Ellie en de kids en vele mensen op dit forum ontmoet in Kats, en daar heb ik fijne herinneringen aan.
Lezen uit eigenwerk, pianospel en vele andere plezierige herinneringen.

Frank
(de rechter)

De eerste kennismaking met de Wim was als ik me goed herinner in een chatbox van Dromen & Demonen. Sanne / Sophie Lucas en ik hadden samen een kort verhaal geschreven en Wim zou het lezen en becommentariëren. 'Niet echt slecht,' zei hij tussen geniale one-liners over Peter Schaap en zijn research naar en daaruit voortvloeiende passie voor stenen () door. Wat waren we verontwaardigd. Later zagen we in dat het exact de juiste bewoording was geweest. Het was niet écht slecht. Maar ook zeker niet goed.

Enige tijd later begon ik de MM-boeken te lezen en kwam ik via het forum van TheFellowship weer met Wim in contact. Of eigenlijk: ik stuurde hem naar aanleiding van zijn boeken een mailtje en hij verwees me vervolgens naar dat forum. Daar is het allemaal begonnen; het puzzelen, de vriendschap, de Kring van 8 + 1 en de geweldige draadmoeten die Wim in Kats en op de fantasyfestivals in 't land organiseerde. Mijn eerste ontmoeting met Wim was in Leiderdorp, Nessa noemde het al. Een klein groepje MM-puzzelliefhebbers, zenuwachtig, maar toch gelijk vertrouwd. Op internet brachten we uren door met puzzelen.

De eerste Kringmoet was op de 2e Elf Fantasy Fair (wanneer was het? 2002?). De leden kregen een heuse oorkonde en de Kring werd ritueel en met een Kringspreuk ingewijd. Wim wist als geen ander geheimzinnig te doen over zijn boeken, hier en daar een tipje van de sluier op te lichten en vervolgens heel veelzeggend te glimlachen. Te Wimlachen, eigenlijk. De verschillende draadmoetjes waren onvergetelijk. En wat was ik verguld toen ik een deel van het eerste boek van De Grote Legende mocht proeflezen! Dat deed Wim waarschijnlijk vooral omdat hij wist dat ik amper kon wachten op het nieuwe boek, want of hij veel aan mijn 'commentaar' gehad zal hebben betwijfel ik. Ook het schrijfweekend dat Sanne hierboven beschrijft zal ik nooit vergeten; intensief schrijven, maar ook tijd voor ontspanning: trampolinespringen met Roos, Disneyfilm kijken met Bart, overheerlijke pestopasta van Elly eten.

Los van al het fantasy- en schrijfgebeuren stond Wim ook altijd met een luisterend oor klaar om over persoonlijke dingen te praten. In zekere zin, besef ik me nu, was hij als een mentor voor me. Maar boven alles was hij een vriend.

Misschien is het een idee om al onze herinneringen aan Wim te bundelen, voor zijn kindjes. Zodat ze later een beeld kunnen krijgen van hun vader de schrijver.

N

Dan zou je ze eigenlijk naar Elly moeten sturen want die ging ook al een boekje maken met de foto's van de dagen na zijn overlijden en de begrafenis en van alle mails die iedereen heeft gestuurd. Misschien wil ze die herinneren er dan inderdaad ook wel bij.

Mooi he, dat was het eerste wat opviel toen ik het boek las. Ik vond het een hele eer. Was ook de bron voor de tekst op het lint.

N

Mja, ik hoorde dan wel niet bij de 8, maar elke keer als ik aan de Elf Fantasy Fair denk... of aan het enige pure fantasy boekje dat ik heb... of aan de millenium bundel (als die zo heette)... Moet ik ook elke keer aan Wim denken. Hij is voor onlosmakelijk verbonden met die dingen en dan in mijn geval zelfs nog vooral met de EFF.