Tsja, Egwene, Mara. Nemen jullie er genoegen mee als ik schrijf: je had erbij moeten zijn?
Nee?
Dat dacht ik al.

Een andersoortige impressie, uit een tekst van mij in een ander forum:
Wim bood ons een blik op zijn eigen schrijverschap. Nee, niet zijn werkplek, om zevenmaal te knielen en even arm terug te keren; iets veel intiemers. Hij toonde ons de onzee van zijn eigen schrijverschap, en wees de zeven plus een strohalmen aan die hem niet alleen van verdrinken behoedden, maar zelfs dobberen lieten. En hij liet ons verwonderen, meer en meer. En pas toen wij ons voldoende verwonderden, mochten we zelf aan de slag. Mochten wij het beeld van zijn strohalmen gebruiken om onze eigen strohalmen te vinden.
Het was intens, vermoeiend en verrijkend. Elke dag weer.
Dan kun je je voorstellen dat je ter ontspanning 's avonds gewoon een paar uurtjes in de kelder wilt hangen.
Toch?

Neenee, meer zeg ik niet.
